Yokluğun…
Yokluğun;
terkedilmiş harap bir evin eskimiş tahta askılığında
unutulmuş bir şemsiye gibi…
Yokluğun;
artık yasayamayacagını anladıgı evden cıkan
aşık adamın ayakkabısının çıkardığı
yalnızlık senfonisi gibi…
Yokluğun;
ölümüne pişman olsa da asla affedilemeyecek olan bir
idam mahkumunun infaz günü gibi…
Yokluğun;
sebepsiz yere kopan fırtınadan en çok hasarı gören
çaresiz insanoğlu benliği gibi
Manolya Turabik
Berkay;
Teşekkürler Manolya;)
About this entry
You’re currently reading “Yokluğun…,” an entry on berk4y
- Yayımlandı:
- Aralık 29, 2006 / 8:28 pm
- Kategori:
- Şiir
- Etiketler:
1 Yorum
Jump to comment form | comment rss [?] | trackback uri [?]